Featured

Christmas back home

De weken voor kerst zijn fantastisch in Londen. De straten zijn waanzinnig mooi versierd met prachtige kerstlampjes. Hier kom ik wel in de kerststemming. Helaas zonder sneeuw en 10+ graden… Mensen vragen je hier “are you staying or go back home?” Ik antwoord dan dat ik terug naar huis ga. Maar waar is mijn thuis? In Nederland wonen mijn familie en vrienden maar ik heb er geen huis meer. Gelukkig zijn onze ouders zo lief om voor ons een bed op te maken, maar het is niet mijn huis. Zo voelt het ook, je bent op bezoek. En het gezegde leert; familie en vis blijven maar drie dagen fris. Dus na 2 nachtjes pak je al je spullen weer in en ga je naar de volgende plek.

Als ik Rotterdam in rijd maakt mijn hart een sprongetje. Als kind had ik dat al als ik na de vakantie over de Brienenoordbrug de stad in reed. Dit voelt zo als thuiskomen. Maar dit is mijn thuis niet meer.

Toen ik met mijn vriendinnen aan tafel zat, bekroop me een heimwee gevoel. Ze zijn nu zo dichtbij en straks weer zo ver weg. Ik wilde in die twee weken zoveel mensen zien, alsof ik de afgelopen 3 maanden in wilde halen. En het is gelukt! Ik vind het zo fijn dat ik de tijd en mogelijkheid had om bij te kletsen.

We hebben heerlijke dagen aan zee gehad, veel tijd kunnen doorbrengen met familie en vrienden en genoten van alle kerst en nieuwjaar diners. Maar op een gegeven moment wilde ik toch wel graag terug naar huis, naar Londen. Ja, ik denk dat daar mijn thuis is. Ver weg van iedereen die mij dierbaar is, maar wat voel ik me fijn in ons knusse huisje.

So good to be back, maar heimwee heb ik af en toe nog steeds.

Advertisements
Featured

Girls night out

Jazzsinger
Het is wel heel bijzonder om naar Londen te verhuizen met de wetenschap dat er al vriendinnen wonen. Sommigen had ik al jaren niet gezien, maar we zijn verder gegaan waar we een x aantal jaar geleden waren gebleven. Er is tussen ons bijna niets veranderd. Op wat huwelijken en een paar kids na dan. O ja, we zijn ook ietsje ouder geworden, helaas zijn we geen 20 meer ūüėČ .

Twee vriendinnen zouden een weekend naar Londen komen en samen met twee andere vriendinnen (we kennen elkaar allemaal uit onze studenten tijd in Rotterdam) zouden we met elkaar het nachtleven van Londen ontdekken. Er moest dus gestapt worden! Aangezien ik overal voor open sta en nog niet heel erg bekend ben hier, heb ik her en der wat advies ingewonnen waar een groep van 5 gezellige dames naartoe zouden moeten. Chelsea it has to be!! Ik was nog nooit in Chelsea geweest, dus dit leek me wel wat.

Ik wilde iets een beetje traditioneel Engels doen. Dus begonnen we in een hele gezellige pub, The Cross Keys, met ook nog eens heerlijk eten! Mijn mening over pubfood moet ik toch wat bijstellen. Daar waar het vroeger worst, fish & chips met vette frieten was, zie ik hier steeds meer haute cuisine voorbij komen. Dus onder het genot van een heerlijk flesje wijn en smaakvol eten, kletsten we de avond vol. There’s a lot to catch up als je elkaar al zo lang niet gezien hebt! Na een amazing lekkere chocolade brownie met salty caramel ijs toe, moesten we door naar onze volgende spot…

We moesten ongeveer 20 minuten lopen naar een secret bar, Barts genaamd. Verstopt in een appartementencomplex in Chelsea, vonden we de cocktailbar. In de bevestigingsmail stond het wachtwoord wat we moesten opgeven. Deze was nogal awkward en seksueel getint. Er stond een grote meneer voor de deur. Gelukkig vroeg hij niet naar het wachtwoord, want we hadden nog niet bepaald wie het wachtwoord zou moeten opgeven zonder te blozen, we mochten gewoon naar binnen. (Achteraf bleek de rest al wel bepaald te hebben dat ik de aangewezen persoon was die het wachtwoord had moeten zeggen… why me? ūüėČ ).

Dansend door de menigte bereikten we onze tafel. Het was goed druk met een gem√™leerd publiek. De cocktails waren heerlijk. Ik had de ‘Jazz singer’. Een drankje met wodka en passievrucht. Deze kwam heel dicht bij mijn favoriete cocktail, de ‘Pornstar Martini’, waar je me dag en nacht voor mag wakker maken!¬†We werden steeds meer de hoek in gedreven door druk dansende mensen. Uiteindelijk werd het dus maar tijd om de stoelen aan de kant te schuiven en een dansje te wagen.

De grote plannen die we vooraf hadden om nog te gaan clubben, werden uiteindelijk van tafel geveegd, op onze leeftijd was dat net een bridge too far. Dat houden we nog te goed!

Featured

Eerst maar eens koffie!

koffie
Het weekend gebruikt om een beetje te settelen in en om het huis.
En dan is het ineens maandag. Diederik moet voor het eerst naar de crèche. Een beetje zenuwachtig brengen we hem er samen heen. Mixed feelings! Het is goed voor hem om met andere kinderen te spelen, goed voor zijn Engels, maar mijn kleine mannetje kan net 30 Engelse woorden zeggen. Redt hij zich wel? Snapt de leidster hem als hij moet plassen, eten of drinken?
Na een paar flinke tranen hebben we hem daar achter gelaten en moesten we 2 uur zien te overbruggen. Eerst maar eens bijkomen met een coffee. Daarna een wandeling langs de Thames.
Terug bij de cr√®che is Diederik erg blij om ons te zien. We hebben er een goed gevoel bij. Hij vertelt ronduit over een jongen in zijn klas, zijn ‘new best friend in London’. Aanpassen gaat best aardig dus!

De rest van de week toeristje gespeeld in eigen buurt. Heel belangrijk hier zijn de speeltuinen en de koffietentjes waar je met je kids heen kan.  Bijna alle ouders zitten met een latte en een babycino in de speeltuin.

De dagen op de cr√®che gaan steeds beter. Ik zie nog maar maar een klein pruillipje als ik weg ga. Voordat ik hem kan troosten heeft hij zijn aandacht al gevestigd op zijn ontbijt met zijn klasgenootjes. Nog even en hij vraagt of ik weg wil gaan… zucht.

Cheers! Karen

Featured

Arriving in London

This is the post excerpt.

 

bye schiphol

Op zaterdag 23 September 2017 was het eindelijk zover! Door moeder en zus zijn Diederik en ik naar Schiphol gebracht. Na een lach en een traan, sta je ineens je veel te zware koffers in te checken. Maar na wat kleding swaps kon alles toch mee.

Op Heathrow Airport stond Willem ons op te wachten. Het was fijn om elkaar na 3 weken weer te zien. En Died was zo excited, rende hard op papa af!!

Met de taxi naar huis. We werden warm onthaald met champagne, cadeaus en slingers! ‘s Avonds een pizza gegeten om de hoek¬†bij Giusi (altijd goed om je buren te leren kennen ūüėČ ). Daarna uitgeteld op de bank en bijkomen van alle nieuwe indrukken.

Binnenkort meer verhalen over mijn verblijf in Londen!

Cheers!
Karen

 

 

Visitors

De dag na mijn babyshower (36.1 week zwanger) hadden we met vrienden afgesproken voor de lunch voordat Willem die zelfde avond voor 5 dagen naar Rusland en Kazachstan zou vertrekken. Het was erg gezellig en lekker gegeten. Maandag rustig aan gedaan, het huis gepoetst want een vriendin Annemarie uit NL zou op dinsdag met haar 1,5 maand oude baby op bezoek komen voor een nachtje.

Toen ik Diederik maandag van school haalde, vroeg een moeder of ik wel back up had geregeld tijdens Willems afwezigheid. Ja, Annemarie kwam… maar ze gaat woensdag weer weg. Misschien wel handig om nog iets achter de hand te houden. Dus voor de zekerheid een vriendin hier gevraagd of ze ‘s nachts haar telefoon wilde aan wilde laten, just in case.

Dinsdagochtend, nadat ik Diederik naar school had gebracht,belde ik mijn zus. Ik had advies nodig en dan bel ik altijd mijn zus. Die weet namelijk (bijna) overal wel raad mee. Ik had een klein beetje bloed verloren. ‘Ziekenhuis bellen’, zei ze. Ok√© dat ga ik doen (vond het wel een beetje overdreven). De verloskundige wilde me graag zien want over de telefoon kon ze mij niet helpen. Ik regelde een Uber die me naar het ziekenhuis bracht. Ik voelde me een beetje opgelaten, een bed bezet houden terwijl je niet het gevoel hebt dat je iets mankeert. Ik moest me er maar aan overgeven. Na een paar uur aan een monitor kwam eindelijk de dokter. Zij kon niet zien waar de bloeding vandaan kwam en wilde me 24 uur observeren. Dat ging dus niet want Ann was al onderweg. Hierop heb ik mijzelf ontslagen uit het ziekenhuis en beloofd dat ik terug zou komen als er ik weer bloed had verloren.

Inmiddels had ik Annemarie ge√Įnstrueerd hoe ze mijn huis in kon komen. Toen ik thuis kwam hadden zij en haar dochter zich al ge√Įnstalleerd.
Na een theetje thuis hebben we gezellig geluncht bij mijn favo tentje Urban Pantry. Rond 16 uur bracht ik nog snel even een bezoekje aan de wc voordat we Died van school zouden halen. Oeps… een bloeding. Ik moest dus die avond terug naar het ziekenhuis. Op ons gemakje haalden we Diederik van school en vervolgden onze weg naar huis.

Georganiseerd als ik ben, stond mijn ziekenhuis tas al een paar weken geduldig te wachten tot ie gebruikt mocht worden. Aangezien ik de volgende dag weer thuis zou zijn, pakte ik mijn tas uit en nam alleen het hoognodige mee (waaronder een reep Tony Chocolonely die Ann had meegebracht). Met stille trom vertrok ik naar het ziekenhuis en liet mijn zoon achter bij Nannymarie. In de taxi stuurde ik Willem een berichtje of hij me even kon bellen (hij was onderweg van Moskou naar Kazachstan).

In het ziekenhuis werd ik weer gemonitord. De gynaecoloog had nog geen idee waar de bloeding vandaan kwam. Wel vroeg hij of ik mijn vruchtwater had verloren. ‘Nee’ antwoordde ik… of toch wel? Ineens schoot me te binnen dat ik afgelopen nacht wakker was geworden van een nat bed. Ik dacht dat ik incontinent was en daarom vooral kwaad op mijzelf dat ik hier niet op tijd wakker van werd. Dus dit vertelde ik aan de dokter. ‘Ok√©’ zei hij. ‘Dan denk ik dat je bevalling in gang is gezet. Je hebt je vruchtwater verloren en niet urine.’ Aangezien dat al bijna 18 uur geleden was gebeurd, hoorde ik de dokter zeggen: “Je verlaat dit ziekenhuis niet zonder baby.”
Zonder van deze schok te bekomen, ging het gesprek verder.
Dokter: Je wilt een keizersnee hè?
Ik: Ja dat wil ik.
Dokter: Weet je het zeker?
Ik: Ja.
Dokter: Waarom wil je een keizersnee?
Ik: Zodat ik kan plannen wanneer familie kan komen.
Dokter: Maar je hebt nu niks te plannen. Je bent klaar voor een natuurlijke bevalling, dan ben je straks wel veel sneller up and running.
Ik: Ja maar… Nou, ja daar heeft u wel een puntje. Ok√©, doe dan maar een natuurlijke. Op √©√©n voorwaarde, dat ik een ruggenprik krijg als ik het nodig heb.
Dokter: Prima.

OMG dit kan helemaal niet want Annemarie is op bezoek en Willem is er niet… ik had maar 1/5 van mijn ziekenhuistas ingepakt want ik kwam alleen voor een check. Ik moest snel schakelen. Eerst Annemarie een update sturen en uitleggen hoe Died naar school gaat. Daarna Willem bijpraten. Heen en weer gebeld en geappt, uiteindelijk heeft hij zijn vlucht omgeboekt en zou om 13.30 uur landen. Wel snel, maar niet op tijd om bij de geboorte te zijn. Jezus, ik ga bevallen in mijn eentje. En met Tony Chocolonely… 

De wee√ęn begonnen rond 21.00 uur. Ik kreeg Gas&Air (lachgas) om de pijn een beetje dragelijker te maken. Ik werd er high en misselijk van. Om 5 uur kwam de anesthesist en gaf mij mijn welverdiende ruggenprik. Na een half uur voelde ik geen pijn meer, maar ook geen wee√ęn… zo kon ik nog even slapen. Om half 9 kreeg ik een bericht van Ann. Died was op school en zij onderweg naar mij. Nog geen minuut later kwam de verloskundige. Na een snelle check kwam ze tot de conclusie dat ik volledige ontsluiting had. Het feest kon beginnen. Er sprongen tranen in mijn ogen. Dit was serieus. Ik besefte me ineens dat ik helemaal alleen zou zijn als onze zoon op de wereld kwam. Ik dacht aan Ann. Ze was onderweg. Moest ik op haar wachten?

De verloskundige zag mijn tranen en stelde voor om Willem te Facetimen, zo kon hij er toch een beetje bij zijn en was ik niet alleen. Maar helaas, hij nam niet op. Ik beet op mijn lip en slikte mijn tranen weg. De verloskundige knikte en zei dat ik het kon. Fuck it, let’s go with the banana! 20 minuten later werd onze mooie Oliver geboren! Wat een lief klein bundeltje liefde lag er op mijn borst. Dit was zo onwerkelijk maar zo mooi. Na een kwartiertje mocht ik zelf de navelstreng doorknippen. Hoeveel moeders hebben dat gedaan?

Om 15.00 uur die middag kwam Willem mijn kamer binnen en kon hij eindelijk zijn zoon (en vrouw) knuffelen en bewonderen!

Surprise, surprise

Afgelopen vrijdag vroeg mijn man of ik rond 12 uur thuis zou kunnen zijn want er zou een pakketje bezorgd worden.

No problemo. Na een heerlijke massage ben ik rustig aan naar huis gewaggeld en wachtte ik op de bezorger. Om iets over 12 werd er op de deur geklopt. Ik keek door het kijkgaatje maar zag niemand. Toen ik de deur open deed zag ik een paar nieuwe Nike Air Max op mijn deurmat staan, die ik een paar weken eerder in NL had besteld en naar mijn zus had laten versturen.

“Dat is raar” dacht ik. Om de hoek hoorde ik gegiechel. Ja hoor… daar stonden mijn zus en vriendin te lachen. Wat een waanzinnig dierbare verrassing. Zomaar overkomen naar Londen om nog √©√©n keer mijn buik te kunnen zien voor de baby komt.

Het was enerzijds zo onwerkelijk maar aan de andere kant voelde het zo gewoon en vertrouwd dat zij, op mijn bank, aan hun koffie nipten.

De volgende dag wilde mijn zus graag gaan hardlopen met Willem. Prima, dan gaan El en ik wel met Diederik naar voetbaltraining. Na afloop gingen we, op mijn gemakje, via een paar winkeltjes, terug naar huis. Thuis stapte ik nietsvermoedend de lift uit, stonden daar ineens allemaal Londense vriendinnen! Wat een feest, een babyshower! Sprakeloos was ik. En dan besef je je wel hoe belangrijk vriendschappen zijn!

Zij-kwamen-allemaal-voor-mij!! Ik zit nog even een paar weekjes op een roze/ licht blauwe wolk.

Cheers,

Karen

Accident

Bed view
Bed view

Al een tijdje zit ik te bedenken waar ik mijn volgende blog over zal schrijven. Er kwam geen inspiratie, even niks sensationeels dus liet ik het maar even zo. Tot afgelopen maandag…
We hadden een afspraak in het ziekenhuis met een gynaecoloog om de opties te bespreken voor mijn bevalling. Op de terugweg, 2 minuten van huis vandaan, fietste ik langs bierbrouwerij Fuller’s. Ik belde met mijn moeder (had mijn oortjes in) toen ik een busje van rechts zag aankomen. Ik remde en voelde hoe mijn achterwiel onder me weggleed. Voor ik het wist, lag ik onder mijn fiets op het natte asfalt. Het eerste wat ik zei tegen mijn moeder was: “ik ben ok mam, ben met mijn fiets gevallen. Ik heb geen bloed.” E√©n van de mannen uit het busje sprong eruit en rende naar me toe. Ik was geschrokken, maar dacht dat het prima ging. Totdat ik een enorme bult op mijn achterhoofd voelde. Een werknemer van Fuller’s kwam aan rennen en nam me onder zijn hoede. Bij de receptie van de brouwerij zat ik dan met koppijn en angst voor de conditie van de baby in mijn buik. Uiteindelijk heb ik een Uber geregeld en ben ik terug gegaan naar het ziekenhuis. Daar aangekomen werd ik goed opgevangen en is de baby goed onderzocht. Gelukkig bewoog ie goed en mocht ik na 2 uur gaan, mits ik beloofde om naar de A&E (Spoedeisende Hulp) te gaan in een ander ziekenhuis om naar mijzelf te laten kijken. Dus Uber opgepiept, die me erheen bracht.
Ik schrok me dood toen ik daar aankwam. Het zat er propvol, hutje mutje nam ik plaats tussen de overig 50 wachtenden. Ik keek rond en zag een bord in de wachtkamer waarop stond dat de wachttijd 3 uur was. Even dacht ik dat het niet klopte, dus vroeg het voor de zekerheid aan de receptioniste. Helaas… Na 1,5 uur was ik het zat. Ik was moe, had honger en de batterij van mijn telefoon was leeg. Ik mocht mijn telefoon niet opladen aan de lader van de receptioniste. Maar had mijn telefoon nodig om weer een Uber naar huis te kunnen nemen. Ik was er z√≥ klaar mee; had hoofdpijn, pijn in mijn rug en was zo moe. Ik liep nogmaals naar de receptioniste en vroeg hoe lang het nog zou duren voor het mijn beurt was. Nog dik een uur, minimaal. Nu haat ik het om te pochen met mijn zwangerschap om voorrang te krijgen. Ik ben niet invalide en wens zoveel mogelijk als een normaal mens behandeld te worden. Maar ik snapte niet dat een 7 maanden zwangere vrouw, na zo’n val, geen voorrang kreeg. Ik besloot om naar huis te gaan en maar te hopen dat mijn schedel niet gescheurd was of dat ik een hersenschudding had.
Die nacht was een slechte, had een paar uur wakker gelegen. Toen ik ‘s ochtends wakker werd, had ik overal pijn. Overal spierpijn en hoofdpijn. De hele middag heb ik in bed gelegen, me bewust van bijna elke spier in mijn lichaam.

Voor mij is dit wel even een eyeopener geweest. Ik moet rustiger aandoen. Dus fietsen doe ik een stuk minder en nu wandel ik overal heen. Misschien is een helm dragen ook een optie. Maar ja, ik blijf een Dutchie, dan draag je alleen een helm als je gaat racefietsen of mountainbiken, toch?

Cheers,
Karen

Moving houses

Eind september kregen we het bericht dat de huisbaas het huis zou gaan verkopen.

Op het moment dat ik het hoorde, gingen alle radartjes als een malle tekeer. Emoties, gedachten, verlichting. We waren heel blij met het huisje (vooral in de zomer), echter zodra de temperatuur onder de 10 graden zakt en de wind krachtig is, dan is het een tochtig, koud en vochtig onderkomen. Ik maakte me al een beetje zorgen of het huis wel geschikt zou zijn voor een baby en nu is de keuze voor ons gemaakt.

We hebben een mooi appartement gevonden aan de Theems. Comfortabel met dubbel glas en hoog genoeg dat de muizen er niet in kunnen, hoop ik. Maandag over een week gaat het gebeuren. De meeste dozen zijn al gepakt, het huis wordt met de dag kaler en koeler. We kunnen niet wachten.

Maar wat zullen we het buurtje missen. We hebben letterlijk alles om de hoek; koffietentjes, een ijssalon, restaurantjes, cocktailbarren, supermarkt en de kleermaker. Ookal wonen we straks op 6 minuten fietsen van ons oude huis, de nieuwe buurt is iets minder bruisend. Ik denk dat vooral Diederik even moet wennen. Iedere dag loopt hij langs de kleermaker, rent naar binnen, deelt een high5 uit en rent weer naar buiten. Diederik stelt zijn vriend graag voor aan zijn vriendjes, neefje en opa en oma: “this is my friend.” Bijzonder om deze band te zien tussen deze twee mannen.

Voor nu ga ik maar verder met dozen inpakken, ramen en muren schrobben en alle administratieve rompslomp regelen. Wat een paarse krokodillen kom je tegen zeg. Pffff, je moet dagen uittrekken om een adreswijziging door te geven. Breathe in, breathe out! Fijn weekend!

Cheers, Karen

Hormones & friendly people

koffie to go.jpgInmiddels ben ik 24 weken zwanger en voel ik me erg goed. Waar ik alleen niet aan kan wennen zijn die bloody hormones. Ik word soms zo emotioneel van de kleinste dingen. Het erge is dat ik ze niet onder controle kan krijgen.

Tegenwoordig komen de waterlanders al als ik een domme reclame zie of kijk naar een moeder die knuffelt met haar kind of een baby beer die moeite heeft een besneeuwde berg op te klimmen. Vroeger was ik zo stoer… en nu een zacht ei.

Vandaag haalde ik mijn Flatwhite-to-go bij mijn favoriete koffietentje. De eigenaresse zag voor het eerst dat ik zwanger was, feliciteerde me en vroeg me hoe ik me voelde en hoe Diederik erop reageerde. Toen gebeurde het… ineens een brok in mijn keel… even slikken… het duurde een paar seconden voor ik antwoord kon geven. Gelukkig kon ik de tranen bedwingen. Waarom??? Dit haat ik echt. Iemand die interesse in je toont, is geen huilbaar onderwerp, basta.

Vanmiddag kwam mijn hulp en vertelde ik haar plechtig dat we gaan verhuizen (15 minuten lopen van het huidige huis) en zei dat het aan haar was om mee te verhuizen of te stoppen. Zelfs toen had ik moeite om mijn bibber stem te verbergen.

Laatst was ik bij de kleermaker, hij gaf mij en Diederik een koekje, ook dit gebaar kwam binnen. Geen tranen gelukkig, maar het lijkt wel of de hormonen ervoor zorgen dat ik me bewuster ben van de omgang met mensen en het meer waardeer als mensen aardig doen.

Ik hoop van harte dat deze gekkigheid stopt per direct, of in ieder geval afneemt met tenminste 50%. As far as I know heb ik geen moodswings, dank je hormonen, dat jullie me dat besparen!

Cheers,

Karen

My name is V-I-S-S-E-R!!

nametag

Soms voel ik me echt een buitenlander in Londen (en dat ben ik ook) maar die Engelsen behandelen me vaak alsof ik debiel ben.

Drie keer in de week ga ik naar de sportschool. Soms vergeet ik mijn pasje, dan wordt er vriendelijk gevraagd:
“What’s your name?”
“Karen Visser, with a V for Victor.”
“Can you spell your surname please?”
“V-I-S-S-E-R, V for Victor”. (Er wordt iets ingetoetst op de computer)
“That’s weird, can’t find it in the system, can you spell the rest of your name?”
“V for Victor, not a F, I for Isaac, double S for Sugar, E for Edward, R for Romeo. So no F.” “Okay, thanks. Still can’t find you. F-I-S-S-H-E-R, right?”
“Wrong! It’s VISSER! With a V for Victor, not a F for Fish!”
“We have no V…”
“I come here for more than a year 3 times a week, I’m in the system!”
“Okay. What’s your first name?”
“Karen.”
“Ah Karen Visser, with a V for Victor! Yes you’re in the system! Come on in.”

Argghhh dit vind ik zo irritant. Dit gebeurt niet alleen bij de sportschool, eigenlijk overal waar ik kom of aan de telefoon waar men mijn naam nodig heeft, koppig blijven volhouden dat het met een F moet zijn.¬† Die Engelsen blijven twijfelen aan mijn kennisvaardigheden van hun taal. Ik spreek het vloeiend, weliswaar niet foutloos, maar in begrijpelijk Engels. Ik leg uit dat het een Nederlandse naam is dus anders wordt geschreven, they don’t care! En ze luisteren niet.

In Nederland hebben ook veel mensen problemen met mijn voornaam. Ik heb een tweelingzus, dus ben op zich wel gewend om naar haar naam te luisteren. Maar mijn naam moet je gewoon goed uitspreken.¬†“Nee het is niet Karin… Karen met een E!”. Ik heb dan steeds de sketch van de Vliegende Panters in mijn hoofd over potenti√ęle kindernamen: “Karin stop ‘m….”¬† Ik schroom ook niet om deze zin voluit te retourneren aan de desbetreffende persoon die mijn naam verkeerd uitspreekt. En die blik die je dan terug krijgt… haha zo leuk (beetje ordinair, dat wel).

Zo, dat moest ik even kwijt. Fijn weekend allemaal!

Cheers,
KarEn VISSER

1st London anniversary

towerbridge met de famHallo! Daar ben ik weer. Ik was even op sabbatical. Geen inspiratie, terwijl ik toch voldoende leuke dingen heb gedaan afgelopen maanden waar ik een boek over kan schrijven. Maar goed ik ben er nu weer, laat ik er dan maar het beste van maken!

Afgelopen zondag, 23 september 2018, waren Diederik en ik een jaar in Londen. In deze blog laat ik dan ook het afgelopen jaar de revue passeren.
Allereerst vonden we dat deze mijlpaal gevierd moest worden! Het gebeurt niet vaak, maar ik mocht een dagje uit bedenken. Ik wilde iets typisch Londens. Dus het werd een bezoekje in de torens van de Towerbridge. Dit was super leuk (als je tenminste geen last hebt van hoogtevrees). De uitzichten zijn adembenemend, ik ben weg van watertjes (Theems, Maas, zee√ęn) dus kan uren naar de golven en bootjes turen. In de brug zit een glazen vloer. Heel gaaf om zo hoog naar beneden te kunnen kijken, toeristen, auto’s en bootjes zien passeren. Zeker een aanrader en betaalbaar (9 pond pp en kids <5 gratis).

 towerbridge bodem.jpeg                  IMG_8211                  IMG_8214.JPG

Hierna zijn we via de zuidoever oostwaarts gewandeld naar de pub the Mayflower voor een welverdiende lunch. Toffe plek aan de Theems, deze pub bestaat al sinds 1800!

En dan nu het afgelopen jaar in een sneltreinvaart. Ik kan nu vertellen hoe geweldig het hele jaar was, dat ik altijd met een big smile door de stad fietste, dat ik me direct thuis voelde en binnen no time een enorm sociaal netwerk opbouwde waardoor ik me nooit eenzaam voelde. Cut the crap. Het was best een moeilijk jaar met veel ups, maar de downs waren zeker ook aanwezig. Maar daar praat je niet snel over in het ‘openbaar’, maar ik kan je vertellen dat ik best wat heb afgejankt.

Eerst maar beginnen met wat downs, dan sluit ik af met wat leuks. De kwaliteit van de huizen in Londen is veeeeel slechter dan in Nederland. Op het eerste gezicht ziet ons huis er leuk en knus uit, maar we hebben best wat te verduren gehad. Lekkages, blokkade van de afvoer, ijskoud in de winter (enkel glas en tochtige ramen; lang leve de elektrische deken), kapotte boiler, muizen, kapotte verwarming, kapot slot van de voordeur, klemmende voordeur (moest uit het raam klimmen om de deur van buiten te openen!!). Er was vast meer maar ben het gelukkig vergeten. Gelukkig komt de klusjesman vrij snel op ons verzoek, maar er gaat geen maand voorbij dat ik hem niet zie, helaas.
Eenzaam was ik ook wel van tijd tot tijd. Diederik ging 3 dagen naar de crèche en ik naar de sportschool. Maar wat doe je dan na dat uurtje sporten? Ergens lunchen, de stad in, sightseeen. Leuk ja! Maar wel altijd in je eentje. Normale mensen werken overdag en mijn sociale netwerk was nog niet zo groot.
IMG_7887.JPG    IMG_6662.JPG    img_1155    IMG_5850.JPG

Nu maar even verder gaan met de leuke dingen.
Allereerst, we kunnen in februari ons tweede kindje verwachten! Het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar het is ons toch gelukt! Ik ben nu 18 weken zwanger en voel me goed.
Ook hebben we veel uitstapjes gemaakt buiten Londen zoals Wales, Nederland, Sommerset, Sevilla, feestjes en wandelingen in de countryside. Hier haalde ik veel energie uit en dit maakt me gelukkig.
Daarnaast hebben we best wat bezoek gehad, heerlijk om met familie en vriendinnen mijn Londen experience te delen. Ik zag er al weken naar uit, maakte strakke reisschema’s, je moet alles er uithalen wat er in zit ;-).
Toen ik naar Londen verhuisde, bleken er 3 (oude) vriendinnen van mij te wonen waarmee de vriendschap door de jaren heen was verwaterd. We hebben de vriendschappen weer opgepakt en ben super blij dat ik deze dames weer regelmatig zie! De drankjes en etentjes hebben mij een stuk blijer gemaakt. Ook heb ik nieuwe vriendschappen gesloten (ik zit niet echt hele dagen in mijn eentje thuis te wachten totdat mijn mannen thuiskomen). Erg waardevol, vooral de buitenlandse vriendinnen. Wij delen dezelfde hobbels zoals eenzaamheid, gevoel van nutteloosheid, paarse krokodillen en heimwee. Zo fijn om hier over te kunnen praten en begrepen te worden.
Last but not least, ik geniet enorm van de omgeving. Ik hou van fietsen en rolschaatsen langs de Theems. Iedere dag ziet het er weer anders uit. Het water, de lucht, de bruggen, de mensen en dieren. Heerlijk, muziekje op en gaan. Het geeft me zo’n gevoel van vrijheid en een bulk energie.
IMG_5268.JPG       IMG_8206.JPG        IMG_6580.JPG       IMG_5339.JPG
Al met al ben ik echt gelukkig in Londen, ben ik blij met de keuze om hierheen te verhuizen. Alle momenten koester ik, de leuke en minder leuke, ik leer ervan en ze maken me wie ik ben. Het feit dat Diederik zich hier heel makkelijk en snel heeft aangepast, maakt me ook nog eens een super trotse moeder. We redden ons en gaan hier de komende jaren nog meer genieten dan dat we al gedaan hebben!

Cheers,
Karen